Καθώς η χιονοθύελλα χειροτέρευε και το σκοτάδι άρχισε να τους αγκαλιάζει, ο Yates συνέχισε να κατεβάζει τον Simpson υπολογίζοντας ότι θα ήταν η τελευταία ή τουλάχιστον η προτελευταία φορά.

Η πλαγιά όμως γινόταν σταδιακά πιο απότομη, μέχρι που ο Simpson πέρασε την άκρη ενός γκρεμού και πλέον κρεμόταν στο κενό. Ο Yates, ψηλότερα, δεν μπορούσε πια ούτε να δει ούτε να ακούσει τον φίλο του. Καταλάβαινε μόνο από το βάρος ότι ο σύντροφός του ήταν ακόμα στο σχοινί. Ο Simpson προσπάθησε να ανέβει φτιάχνοντας δύο αυτοσφιγγόμενους (προύζικ) με δύο σχοινάκια αλλά τα χέρια του είχαν πάθει σοβαρά κρυοπαγήματα και το ένα σχοινί έπεσε, με αποτέλεσμα ο τραυματισμένος ορειβάτης να ακινητοποιηθεί, αγγίζοντας το κενό…

Και οι δυο τους γνώριζαν καλά ότι διέτρεχαν πλέον θανάσιμο κίνδυνο. Ο Simpson δεν μπορούσε να ανέβει παραπάνω ή να κατέβει στον πάγο 25 μέτρα πιο κάτω, κι ο Yates δεν μπορούσε να τον τραβήξει πάνω. Το χειρότερο; Η μεταξύ τους επικοινωνία ήταν αδύνατη! Παρέμειναν έτσι στάσιμοι για πάνω από μιάμιση ώρα.

Ο Yates άρχισε να συνειδητοποιεί την τραγική κατάσταση: μηδενική ασφάλεια, καθισμένος σε μια σχεδόν κάθετη χιονισμένη πλαγιά χωρίς σταθερά σημεία πρόσδεσης, με όλο το βάρος του συντρόφου του να βαραίνει τη μέση του, ενώ το χιόνι που πατούσε άρχισε σταδιακά να καταρρέει με αποτέλεσμα να αρχίσει να γλιστράει. Ήξερε ότι ήταν ζήτημα χρόνου να πέσει.

Πήρε την απόφαση που θα τον στοίχειωνε για πάντα. Έκοψε το σχοινί, γνωρίζοντας ότι στέλνει τον φίλο του στον θάνατο…

Το βάρος από τη μέση του έφυγε, μόνο για να αντικατασταθεί από αυτό της σιωπής. Εξουθενωμένος, χωρίς φαγητό και νερό, με συμπτώματα υποθερμίας και τις ενοχές του, έσκαψε μια χιονότρυπα για να περάσει τη νύχτα, περιμένοντας να περάσει η καταιγίδα. Την επόμενη μέρα, με καθαρό καιρό, συνέχισε να κατεβαίνει το βουνό μόνος του. Όταν έφτασε στον παγετώνα, μπορούσε πια να δει από κάτω τη θέση από όπου κρεμόταν ο Simpson και την κρεβάς που πιθανόν είχε πέσει. Πλησίασε στην άκρη της φωνάζοντας τον σύντροφό του, αλλά μάταια.

Ο Simpson, ωστόσο, ήταν ακόμα ζωντανός. Είχε πέσει κατακόρυφα σπάζοντας μια στρώση πάγου και είχε προσγειωθεί στο εσωτερικό μιας κρεβάς, επιβιώνοντας από πτώση ύψους άνω των 60 μέτρων, έχοντας προσγειωθεί σε ένα μικρό περβάζι μέσα στην κρεβάς. Παραδόξως, χωρίς καινούργιους τραυματισμούς. Η αναρρίχηση στα παγωμένα ντουβάρια της κρεβάς με σπασμένο πόδι ήταν κάτι ακατόρθωτο. Υπήρχε μόνο μία λύση: να κατέβει πιο βαθιά μέσα στη σκοτεινή παγωμένη άβυσσο, με την ελπίδα να βρει μια έξοδο. Και όντως, λίγες ώρες μετά, βρήκε έναν μικρό λόφο που είχαν σχηματίσει οι χιονοστιβάδες και κατάφερε να βγει στο φως. Μα ο αγώνας για τη σωτηρία δεν είχε τελειώσει. Τον χώριζαν από το base camp 13 χλμ δύσκολης διαδρομής: παγετώνας γεμάτος κρεβάς, λιθώνες και πέτρινοι όγκοι.

Χωρίς φαγητό, νερό, και εξοπλισμό, έχοντας χάσει 1 λίτρο αίμα, σύρθηκε και χοροπήδησε στο ένα πόδι για 4 μέρες. Εξαντλημένος, έχοντας παραισθήσεις, με σημάδια γάγγραινας και σε απόλυτο παραλήρημα, έφτασε στο base camp λίγες μόνο ώρες πριν ο Yates και ο Richard Hawking (το τρίτο μέλος της ομάδας που τους περίμενε στις σκηνές) σκόπευαν να φύγουν. Για την επιστροφή στη Λίμα χρειάστηκαν 2 μέρες με μουλάρι, 23 ώρες με φορτηγό, κι επιτέλους, 11 μέρες μετά τον τραυματισμό του, ο Simpson έφτασε σε νοσοκομείο, έχοντας χάσει 1/3 του βάρους του.