Tupendeo- μια απίστευτη ιστορία επιβίωσης

Everest, Mont Blanc, Aconcagua, El Brus, El Capitan, Matterhorn, Eiger… Πασίγνωστα, χιλιοπατημένα και χιλιοειπωμένα. Μα πόσα ακόμα βουνά κρύβονται εκεί έξω; Πόσες κορυφές έχουν χαρεί τις μπότες λίγων μόνο τολμηρών ορειβατών; Πόσες σχισμές ακόμα αναμένουν να ανακαλυφθούν από δυνατούς αναρριχητές;

Ας ξεκινήσουμε με το μακρινό Tupendeo στα Ιμαλάια και μια ιστορία που μας υπενθυμίζει ένα από τα μεγαλύτερα αγαθά που μπορεί να μας προσφέρει το βουνό: επιμονή… ή όπως πολύ εύστοχα λένε και στο χωριό μας: perseverance…

Το Tupendeo είναι μια κορυφή 5.700 μέτρων στην περιοχή Κασμίρ της Ινδίας. Η πρώτη της επιτυχημένη ανάβαση σημειώθηκε πρόσφατα, τον Σεπτέμβριο του 2015, καθώς η περιοχή δεν ήταν εύκολα προσβάσιμη λόγω εδαφικών διενέξεων μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν. Την ανάβαση πραγματοποίησαν οι Ελβετοί αλπινιστές Andreas Abegglen, Thomas Senf και Stephan Siegrist. Οι τρεις τους είχαν δει μια φωτογραφία μιας κορυφής 5.900m ονόματι Bhala (=Δόρυ) που θύμιζε κατά πολύ το Matterhorn. Το βουνό βρισκόταν στην περιοχή Kishtwar του Κασμίρ.

Έφτασαν στην περιοχή τον Σεπτέμβριο του 2015, ταξίδεψαν ως την πόλη της Kaban και όταν έφτασαν στο βουνό, έστησαν το basecamp στους πρόποδες. Ο καιρός ήταν σύμμαχος και στις 12 Σεπτεμβρίου ξεκίνησαν την ανάβαση. Διανυκτέρευσαν σε ένα διάσελο και την επόμενη αναρριχήθηκαν μια διαδρομή 700m στη βορειοανατολική όψη σε σαθρά και επικίνδυνα βράχια ως την κορυφή. Το βράδυ τους βρήκε ασφαλείς στο ίδιο διάσελο και το επόμενο πρωί, 14 Σεπτεμβρίου, στο basecamp. Ονόμασαν τη διαδρομή τους Copa-Kaban.

Ο καιρός πια είχε αλλάξει, αλλά η πανέμορφη κορυφή του Tupendeo τους καλούσε. Οι ντόπιοι πόρτερ τους ενημέρωσαν για μια βρετανική αποστολή του 1992 και για κάποιο ατύχημα, αλλά το ηθικό τους παρέμενε ακμαίο. Στις 18 Σεπτεμβρίου, μετά από 6 ώρες πορείας έφτασαν στη βάση του παγετώνα, φίξαραν και δύο διαδρομές και ετοιμάστηκαν για τη διανυκτέρευσή τους. Τότε παρατήρησαν ένα σχοινί σε ένα βράχο και πάνω του μια συσκευή belay.

Το επόμενο πρωί ξεκίνησαν το σκαρφάλωμα και μετά από 800m δυσκολίας 6a/6b και 21 σχοινιές πατούσαν την κορυφή. Ονόμασαν τη διαδρομή Deokhal. Την επόμενη μέρα κατέβηκαν ασφαλείς στο basecamp και σχεδίασαν την επόμενη ανάβαση. Τι έγινε όμως με εκείνο το ξεχασμένο σχοινί;

Πίσω στο 1992 (Σεπτέμβριος), ο Jonathan Bamber και ο Angus Atkinson, είχαν θέσει τον ίδιο στόχο. Ο Jonathan ήταν δεινός αλπινιστής, με σημαντικές αναβάσεις, όπως η βόρεια όψη του Eiger το 1990. Οι δύο σχοινοσύντροφοι χρειάστηκαν 10 ημέρες σε λεωφορεία και πορεία σε πυκνά δάση μέχρι να φτάσουν στο basecamp στα 4.000m. Αφού έμειναν εκεί μερικές μέρες για εγκλιματισμό, ξεκίνησαν την ανάβαση.

Μετά την πρώτη μέρα αναρρίχησης, καθηλώθηκαν σε ένα πατάρι από μια χιονοθύελλα και πέρασαν μια μέρα εκεί. Την επόμενη ο καιρός τους επέτρεψε να συνεχίσουν, αλλά 100 μέτρα πριν την κορυφή, ο Angus ξεκόλλησε έναν βράχο ο οποίος βρήκε το πόδι του Jonathan στη μέση της κνήμης διαλύοντάς το.

Μετά το πρώτο σοκ, ο Jonathan συνειδητοποίησε τι πραγματικά συνέβαινε… Βρίσκονταν σε μια ασκαρφάλωτη κορυφή μιας απομονωμένης περιοχής των Ιμαλαΐων, 2 μέρες από το κοντινότερο χωριό. Εκείνη τη δύσκολη στιγμή, πήραν και τη δύσκολη απόφαση: ο Angus να κατέβει στο basecamp να ειδοποιήσει ώστε κάποιος να φύγει για το χωριό, να καλέσουν μέσω ασυρμάτου ελικόπτερο, και να γυρίσει ξανά πίσω με κάποιον ακόμα να προσπαθήσουν να τον κατεβάσουν.

Ύστερα από 26 ώρες το πόδι του Jonathan άρχισε να αναδίδει μια πολύ άσχημη οσμή. Μετά τις πρώτες 40 ώρες, άρχισε να σκέφτεται απλά να γείρει λίγο πιο έξω από το πατάρι και να αφεθεί στο κενό… Το ένστικτο της επιβίωσης όμως αποδείχθηκε ισχυρότερο. Μετά τις 50 ώρες άρχισε απλά να φωνάζει απεγνωσμένος και παραδόξως πήρε απάντηση. Ο Angus με τον συνορειβάτη τους Luke Steer ήταν λίγο πιο κάτω. Χρειάστηκαν 2 μέρες για να τον κατεβάσουν, ενώ είχε έρθει κόσμος από το χωριό με μαδέρια, του έφτιαξαν ένα φορείο και τον κουβάλησαν στο basecamp. Ο Jonathan πλέον δεν καταλάβαινε τι γινόταν, βρισκόταν σε παραλήρημα λόγω της γάγγραινας, της σημαντικής απώλειας αίματος και του κρυοπαγήματος. 6 μέρες μετά το ατύχημα, ελικόπτερο του ινδικού στρατού τον μετέφερε σε νοσοκομείο στο Jammu σε κρίσιμη κατάσταση.

Τα επόμενα 3 χρόνια ο Jonathan αντιμετώπιζε το ενδεχόμενο να του κόψουν το πόδι, ενώ χρειάστηκαν 4 χρόνια για να ξαναπερπατήσει χωρίς πατερίτσες. 10 χρόνια μετά το ατύχημα που παραλίγο να του στοιχίσει τη ζωή, κέρδισε έναν ημιμαραθώνιο στο Σόμερσετ της Αγγλίας. Μετά από πολλά χρόνια ξανάρχισε σκαρφάλωμα με την κόρη του. Το 2024, ο Jonathan επισκέφτηκε την Bangalore για δουλειά. Πήγε στην Kaban και τον υποδέχτηκαν οι ντόπιοι που είχαν βοηθήσει στη διάσωσή του: «Με υποδέχτηκαν σαν χαμένο γιο ή αδερφό. Δεν μου όφειλαν τίποτα κι όμως ήταν τόσο χαρούμενοι που με είδαν ζωντανό…»

Το βουνό δίδαξε στους Ελβετούς και στον Jonathan την αξία του σχοινοσυντρόφου, ότι το επίτευγμα δεν είναι η κορυφή αλλά οι καλοί φίλοι εκεί πάνω. Το Tupendeo όπως και οι άλλες δύο κορυφές που πάτησαν οι Ελβετοί παραμένουν εκ τότε ασκαρφάλωτες (Bhala 5.900m, Tupendeo 5.700m, Maha Dev Phobrang 5.900m).

Απολαύστε την ομώνυμη ταινία του Hans Ambühl εδώ:
https://stephan-siegrist.com/adventures/tupendeo

Για περισσότερες φωτογραφίες και άλλες λεπτομέρειες αυτής της απίθανης ιστορίας, δείτε εδώ: