Το καλοκαίρι του 1865, ο Edward Whymper στάθηκε κάτω από την ανατολική όψη του Matterhorn, μια πυραμίδα λες κι ήταν σμιλευμένη από χιόνι, πάγο και διαλυμένους βράχους. Μια κορυφή 4.500 μέτρα πάνω από το Zermatt. Μια ανέγγιχτη κορυφή που ορθωνόταν πάνω σε μια διαδρομή απότομη και γοητευτική. Η τελευταία μεγάλη κορυφή των Άλπεων. Για πέντε χρόνια, ο Whymper προσπαθούσε να την αναρριχηθεί, αλλά δίχως επιτυχία. Εκείνο το καλοκαίρι είχε επιστρέψει γεμάτος ελπίδα, με μια ομάδα γεμάτη αυτοπεποίθηση.

Εφτά σύντροφοι: ο Whymper, αποφασισμένος και έμπειρος· ο Michel Croz, ο πιο δυνατός οδηγός στο Chamonix· ο αιδεσιμότατος Charles Hudson, ορειβάτης με εμπειρία, ηρεμία και ικανότητα· ο Λόρδος Francis Douglas, ένας νεαρός αριστοκράτης με μεγάλες αντοχές· ο Douglas Hadow, μόλις δεκαεννέα ετών, πολλά υποσχόμενος αλλά άπειρος· ο Peter Taugwalder, ντόπιος από το Zermatt, και τέλος, ο γιος του, Peter Jr., που μόλις είχε ενηλικιωθεί, με τα λίγα του χρόνια ωστόσο ήδη σχηματισμένα από τα βουνά.

Το σχέδιο ήταν fast & light. Για την ακρίβεια fast & bold: χωρίς σταθερά camp στη διαδρομή. Δύο σχοινιά, δύο ομάδες, μία προσπάθεια από τη ράχη Hörnli. Στις 13 Ιουλίου, έφυγαν από το ξενοδοχείο Monte Rosa στο Zermatt με τον καιρό σύμμαχο. Μέχρι το μεσημέρι, είχαν κατασκηνώσει ψηλά στην κορυφογραμμή. Ο Croz και ο Peter Jr. προχώρησαν μπροστά για να εξερευνήσουν τη διαδρομή, ενώ οι υπόλοιποι απόλαυσαν ένα ζεστό γεύμα. Ηθικό υψηλό σαν την κορυφή που στόχευαν. Το βουνό φαινόταν ήρεμο.

Στις 3:40 το πρωί της 14ης Ιουλίου, ξεκίνησαν. Ο Croz πρώτος. Ακολουθούσαν οι Whymper, Hudson και Hadow. Πίσω τους, στη δεύτερη σχοινοσυντροφιά οι Taugwalder, Douglas και Peter Jr. Ο ρυθμός καλός, ο βράχος στεγνός. Βήμα-βήμα, μέτρο-μέτρο, η κορυφή φαινόταν όλο και πιο κοντά. Γύρω στο μεσημέρι, πέρασαν τη στενή βόρεια πλευρά, ένα πέρασμα επικλινές και εκτεθειμένο. Διαδρομή τρομακτική.

Στις 13:40 της 14ης Ιουλίου, ο Croz και ο Whymper πάτησαν στην κορυφή. Δέκα λεπτά αργότερα, και οι επτά στέκονταν στην κορυφή του Matterhorn. Μετά από χρόνια αποτυχημένων προσπαθειών, η κορυφή είχε πατηθεί. Χαμόγελα, χειραψίες και αγκαλιές. Το τελευταίο μεγάλο απάτητο βουνό της Ευρώπης είχε τελικά κατακτηθεί και η ομάδα ένιωθε πως έγραφε ιστορία.

Και το βουνό συμφωνούσε, θα γραφόταν ιστορία, όχι όμως όπως την είχε σχεδιάσει ανθρώπινος νους.